Digitale obesitaszorg bereikt patiënten uit diverse sociaaleconomische groepen

Beroepsverdeling in een praktijkpopulatie binnen digitale obesitaszorg (PO4.209)

Anna Sommerfeld1, Kristofer Ringner1, Elin Skoglund1, Oliver Willacy1, Felix Wittström1, David Buchebner1, Martin Carlsson1,2

1. Yazen Health AB, Malmö, Zweden
2. Department of Medicine and Optometry, eHealth Institute, Linnaeus University, Kalmar, Zweden

INLEIDING

Obesitas treft onevenredig vaak mensen met een lagere sociaaleconomische achtergrond. In Zweden wordt geschat dat obesitas 70–80% vaker voorkomt bij volwassenen met een laag inkomen dan bij volwassenen met een hoog inkomen. Toegang tot effectieve obesitasbehandeling blijft ongelijk verdeeld tussen sociaaleconomische groepen en nieuwe farmacologische behandelingen zijn kostbaar en worden niet vergoed. Patiënten moeten de volledige kosten zelf dragen, wat bestaande gezondheidsongelijkheden in de langetermijnresultaten van behandelingen verder kan vergroten. Hoewel digitale zorgmodellen de toegang tot en continuïteit van zorg kunnen verbeteren, zijn de sociaaleconomische en beroepsprofielen van patiënten die binnen digitale obesitaszorg worden behandeld nog onvoldoende onderzocht.

METHODEN

De onderzoekspopulatie bestond uit 40.254 Zweedse volwassenen met obesitas (gemiddelde BMI bij aanvang 33,4 kg/m²; gemiddelde leeftijd 49 jaar; 70% vrouwen) die werden behandeld bij Yazen Health, een erkende particuliere Zweedse zorgaanbieder die een multidisciplinair digitaal zorgmodel aanbiedt voor mensen met obesitas.

Beroepsgegevens werden gebruikt als een indicator voor sociaaleconomische status en geclassificeerd volgens de Zweedse standaardberoepenclassificatie (SSYK 2012) en de hoofdgroepen van ISCO-08. Patiënten werden ingedeeld in groepen met een laag, midden of hoog inkomen; individuele inkomensgegevens waren niet beschikbaar. De formele SSYK-classificaties werden behouden voor inkomensindeling en gezondheidseconomische analyses. Zelfgerapporteerde redenen voor het stoppen van de behandeling werden beschrijvend geanalyseerd. Managers binnen de gezondheidszorg werden geclassificeerd als zorgprofessionals om hun zorgopleiding en domeinexpertise te weerspiegelen, terwijl managers in andere beroepsgroepen werden geclassificeerd op basis van hun managementfunctie.

RESULTATEN

Op basis van de sociaaleconomische indeling afgeleid van het beroep werd 35% van de patiënten geclassificeerd als laag inkomen, 38% als middeninkomen en 27% als hoog inkomen, vergeleken met respectievelijk ongeveer 12%, 80% en 8% in de algemene Zweedse bevolking op basis van economische standaard naar inkomen (Statistics Sweden, SCB). Zorgprofessionals vormden de grootste beroepsgroep (21,8%), waarbij verpleegkundigen en zorgassistenten 72,5% van deze groep vertegenwoordigden (15,9% van de totale populatie), wat voornamelijk functies met een laag tot middeninkomen betreft. Ongeveer 25% van de patiënten stopte met de behandeling, waarna 12,4% later terugkeerde in zorg. Economische redenen waren de meest gerapporteerde oorzaak van het stoppen met de behandeling (40,9%). Terugkeer naar de behandeling kwam het vaakst voor bij patiënten met een hoog inkomen (61,6%), terwijl het stoppen met de behandeling bij patiënten met een laag of middeninkomen vaker definitief was; slechts respectievelijk 8,2% en 30,7% keerde later terug in zorg.

Digitale obesitaszorg bereikte patiënten uit het volledige sociaaleconomische spectrum.

Verpleegkundigen vormden de meerderheid van de zorgberoepen en vertegenwoordigden voornamelijk functies met een laag tot middeninkomen.

Terugkeer naar behandeling was niet ongebruikelijk, maar selectief.

Economische redenen waren de meest gerapporteerde oorzaak van het stoppen van de behandeling in alle inkomensgroepen. De relatieve bijdrage van economische redenen verschilde per sociaaleconomische status.

Terugkeer naar de behandeling kwam het vaakst voor bij patiënten met een hoog inkomen (61,6%), terwijl het stoppen met de behandeling bij patiënten met een laag of middeninkomen vaker definitief was; slechts respectievelijk 8,2% en 30,7% keerde later terug in zorg.

CONCLUSIE

Digitale zorgmodellen voor obesitas kunnen sociaaleconomisch diverse en traditioneel onderbediende populaties bereiken, zelfs wanneer de zorg volledig door de patiënt zelf wordt betaald. Betaalbaarheid blijkt echter een belangrijke bepalende factor voor blijvende toegang tot obesitaszorg, waarbij economische barrières de continuïteit van langdurige behandeling onevenredig beperken voor patiënten met een lager inkomen.

‍Digitale zorg kan sociaaleconomisch diverse bevolkingsgroepen bereiken.

Betaalbaarheid is een belangrijke bepalende factor voor langdurige toegang.

De bevindingen ondersteunen de noodzaak van:

• Vergoeding
• Gerichte financiële ondersteuning
• Gelijkheidsgericht obesitasbeleid 

‍
Referenties:

1. SSYK 2012 van Statistics Sweden (SCB)
2. ISCO-08 van de International Labour Organisation (ILO)

‍
Deze samenvatting werd gepresenteerd als posterpresentatie tijdens het European Congress on Obesity in Istanbul, ECO2026.

Voor contact: anna.sommerfeld@yazen.com

Volg Yazen op LinkedIn voor de nieuwste wetenschappelijke updates en nieuws op het gebied van obesitas.